E. Daughter
ik zie ze graag.
echt heel graag.
want zo gaat dat met ouders: onvoorwaardelijke liefde hebben zij voor jou, en omgekeerd kan je niet zonder hen. Je ziet hen graag. Ik zie hen graag.
en ik besef dat wel. Zo nu en dan misschien niet, maar meestal wel.
Maar ze maken het me zo verdomd moeilijk.
Ze zijn lief, ze willen praten, ze zijn blij me te zien, ze willen alles over me weten, ze zijn zo verdomd aanwezig.
Zoooooooooooooo verdomd aanwezig.
En dan woon ik er al een tijdje niet meer. Maar soms kom ik langs (nog niet eens elk weekend) voor even, gecombineerd met ontmoetingen met vrienden uit het dorp waar ik ben opgegroeid.
en dan ben ik zo blij als ik weer op die trein zit richting de stad waar ik woon.
het klinkt misschien allemaal heel erg banaal. En dat is het ook. Maar je hoort soms die verhalen van mensen die pas beseffen wat het is om van je ouders te ‘genieten’ als ze een levensbedreigende ziekte hebben overwonnen (ook wel de grote K). en dat het dan allemaal in elkaar valt, automatisch. Want er is ‘liefde’.
Ik HEB dat meegemaakt, het heeft niet veel gescheeld of één van de ouders, degene die ik dan nog het liefst zie, was er niet meer. Door K. Want zo gaat dat tegenwoordig.
En ik ben heel erg blij dat hij er nog is. En zoals ik al zei zie ik hen graag. Maar ik kan het niet opbrengen om meer dan een uur tijd met hen te spenderen. Nee, ik heb geen dramatische jeugd gehad. Mijn ouders zijn echt voorbeeld-ouders. Gaven me voldoende vrijheid, maakten me zelfstandig, waren lief voor me, zijn een zeer gelukkig koppel, … Zoals het moet zijn. Echt. Mijn vrienden zeggen hetzelfde: waw je ouders zijn fantastisch, en waw tof dat het K-verhaal weg is, en waw omdat het waw is.
Dus dan moet het wel aan mij liggen, toch?
Familiaal en emotioneel onontvankelijk of zoiets?
Soit, gewoon omdat het even van me af moest. en omdat ik gisteren weer eens de enorm onvriendelijke dochter heb uitgehangen. Zonder reden, gewoon omdat het in me zit, terwijl ik hen eigenlijk een knuffel wil geven en zeggen dat ik ze graag zie.
