Niet gewoon ‘een beetje lui’ of ‘een lui moment’, maar verdomd lui. A lazy ass motherfcker om het in tproper engels te zeggen.
Ik weet niet goed wat de achterliggende reden is, maar tegenwoordig heb ik ‘s avonds in de week alleen maar zin om in de zetel te liggen/zitten/hangen met de tv op een (a) opgenomen aflevering van Breaking Bad, Weeds of Sherlock of (b) aflevering van full house, want dat zenden ze blijkbaar weer eens uit.
Waar ik tot voor kort stond te springen om ‘s avonds een pintje/wijntje/portootje te gaan drinken met vriendelijk gezelschap of een klein sportactie te ondernemen zoals een zwemmeken doen in een zwembad naar keuze; waar ik tot voor kort het weekend aanprees omdat ik dan gezellig kon rondwandelen in de stad, een koffietje gaan drinken in één van mijn favoriete koffiebars; waar ik tot voor kort van het weekend genoot door een uitstapje te maken naar de zee/een park naar keuze/een kleine vlaamse heuvel naar keuze/een gebied met eenden naar keuze… daar ben ik tegenwoordig zo lui. En is mijn favoriete gezelschap: mijn zetel, mijn pc en de tv. Terwijl er zoveels te doen is buitenshuis. Terwijl er mensen te ontmoeten zijn buitenshuis.

Ik ben lui, januari 2012 = voor altijd gekend als de maand waarin ik niet bewoog. In februari ga ik me daar toch eens over moeten zetten vrees ik.

en ik besef dat wel. Zo nu en dan misschien niet, maar meestal wel.

Maar ze maken het me zo verdomd moeilijk.
Ze zijn lief, ze willen praten, ze zijn blij me te zien, ze willen alles over me weten, ze zijn zo verdomd aanwezig.
Zoooooooooooooo verdomd aanwezig.
En dan woon ik er al een tijdje niet meer. Maar soms kom ik langs (nog niet eens elk weekend) voor even, gecombineerd met ontmoetingen met vrienden uit het dorp waar ik ben opgegroeid.
en dan ben ik zo blij als ik weer op die trein zit richting de stad waar ik woon.

het klinkt misschien allemaal heel erg banaal. En dat is het ook. Maar je hoort soms die verhalen van mensen die pas beseffen wat het is om van je ouders te ‘genieten’ als ze een levensbedreigende ziekte hebben overwonnen (ook wel de grote K). en dat het dan allemaal in elkaar valt, automatisch. Want er is ‘liefde’.
Ik HEB dat meegemaakt, het heeft niet veel gescheeld of één van de ouders, degene die ik dan nog het liefst zie, was er niet meer. Door K. Want zo gaat dat tegenwoordig.
En ik ben heel erg blij dat hij er nog is. En zoals ik al zei zie ik hen graag. Maar ik kan het niet opbrengen om meer dan een uur tijd met hen te spenderen. Nee, ik heb geen dramatische jeugd gehad. Mijn ouders zijn echt voorbeeld-ouders. Gaven me voldoende vrijheid, maakten me zelfstandig, waren lief voor me, zijn een zeer gelukkig koppel, … Zoals het moet zijn. Echt. Mijn vrienden zeggen hetzelfde: waw je ouders zijn fantastisch, en waw tof dat het K-verhaal weg is, en waw omdat het waw is.

Dus dan moet het wel aan mij liggen, toch?
Familiaal en emotioneel onontvankelijk of zoiets?

Soit, gewoon omdat het even van me af moest. en omdat ik gisteren weer eens de enorm onvriendelijke dochter heb uitgehangen. Zonder reden, gewoon omdat het in me zit, terwijl ik hen eigenlijk een knuffel wil geven en zeggen dat ik ze graag zie.

Mijn oude ik gewist. Mijn nieuwe ik heeft nu de tijd en ruimte.

Neeeeh dit is zo totaal niet ik. Nieuwe ik, oude ik haha, alsof ik bezig ben met aura’s allerhande.

Soit, het is hier leeg, omdat ik de hele blog al vergeten was. En als ik het vergeten ben, dan hebt u geen recht om het alsnog te lezen. Dus leeg.

En misschien binnenkort, stilletjesaan, terug vol? Misschien ben ik er wel zo eentje, die wist om alles terug te kunnen vullen. Of zo eentje die stopt met bloggen om het later terug op te pakken, en dan alsnog te stoppen (huppa daar is de eerste smilie).

Aan degenen die me nog kennen: ik ben nog steeds dezelfde, ik wil nog steeds dezelfde dingen in het leven, ik weet nog steeds niet wat ik precies wil.

Aan degenen die me niet kennen: ik ben een warhoofd. Ik zoek mezelf, iets, iemand.  Hoe? Wel dit jaar hoop ik het te vinden in een cursus Spaans. En onverwacht achter een hoek, of op de trein. En in Gent. Of in Argentinië. Wie weet.

Oja: een fijn 2012!
en een comment zou heel fijn zijn (gewoon om te kunnen inschatten of dit uberhaupt wel gelezen wordt)

E.